Drukarnie i księgarnie

Oczywiście tak duża liczba wydawnictw wymagała znacznego wysiłku ze strony warszawskich drukarzy. Wśród najbardziej zasłużonych na pierwszym miejscu wymienić należy Piotra Dufoura, rodem z Francji, który drukował w Warszawie od 1773 r. Był to człowiek zamożny, a drukarnia jego zaliczała się do największych w stolicy. Jest rzeczą charakterystyczną, że Dufour, współpracując z władzami powstańczymi, sam jednak akcesu do powstania nie podpisał. Pracował dla powstania także Michał Gróll, najbardziej znany z drukarzy polskich okresu Oświecenia. Produkowane przez niego książki osiągnęły pod względem typograficznym wysoki poziom w skali europejskiej i żaden z drukarzy warszawskich nie mógł się z nim równać. Na podkreślenie zasługuje fakt, że mimo podeszłego wieku (liczył sobie 72 lata) zgłosił akces do powstania, Z innych drukarzy pracujących dla potrzeb insurekcji na wymienienie zasługuje ksiądz Szymon Bielski, pijar, historyk zakonu i pedagog. Naturalnie dla powstania pracować musiała i drukarnia Jego Królewskiej Mości, którą dysponował Wydział Instrukcji. Tu właśnie Dmochowski drukował „Gazetę Rządową”. Sporo drukował też dla RNN Piotr Zawadzki, który miał drukarnię w Warszawie od 1789 r. Posiadał on także odlewnię czcionek. Znany redaktor „Korespondenta Narodowego i Zagranicznego” ksiądz Karol Malinowski w miarę swych skromnych możliwości oddawał usługi władzom powstańczym, przekazując do ich dyspozycji swe małe drukarenki.